-
[ 12 ] Czy to koniec ?
Ta wiadomość spłynęła po mnie tak po prostu, jak woda po gęsi. Szczerze przyznałam, że oczekiwałam od siebie innej reakcji, że zacznę wrzeszczeć, tupać nogami z radości, rzucać się na szyję każdemu po kolei, ale nie zrobiłam tego. Stałam tak sobie na tym korytarzu, kiedy w między czasie Neville i Luna ściskali się, a ciotka Muriel wykonała taki ruch jakby chciała podać Hagridowi dłoń, ale w porę się zatrzymała. Tonks także stała jak ja, ale ona znalazła sobie jeden punkt i z zawziętą miną się w niego wpatrywała. Czemu miałam dziwne przeczucie, że wiem dokładnie o czym dziewczyna myśli. – Kto … ? – Szepnęła tylko nie odrywając oczu od ściany. Hagrid przełknął głośno ślinę. – Lu…Luu… – zachłysnął się własną łzą. – Kto ? – Powtórzyła pytanie, ale tym głośniej i wyraźniej. – Luupi…- Kto to zrobił ? – niemal warknęła.-Nie wiem, Tonks, nie wiem. Ale ich już tam nie ma. Nie ma. Nie idź nigdzie ! – Zawołał za nią i w porę zatrzymał. Tonks przez bliższą minutę wrzeszczała, że ma ją puścić, wyrywała się mu, ale wielki Hagrid nawet nie odczuwał, że ją przytrzymuje. Tyłem osunęłam się do konta zakrywając twarz w dłoniach i ciuchutko płacząc. Lupin ? Nie trzeba mi było wiele czasu bym nie miała czarnych myśli. Wyobraziłam sobie martwe ciało nauczyciela i przebiegły mną dreszcze. Trzęsłam się cała, przeżywając jego śmierć, jak stracenie kogoś mi bliskiego z rodziny. Mogłam tak to właściwie określić, bo niby jak inaczej, każdy z aurorów, który należał do Zakonu Feniksa, był jak członek z najbliższej nam rodziny i inaczej nigdy nie było. Do tego Lupin był moim nauczycielem Obrony Przed Czarną Magią, najlepszym z nich wszystkich. I gdyby jeszcze tego mało, tylko go miał Harry. Lupin był przyjacielem jego rodziców i dla Harry’ego miało to ogromne znaczenie. – Co z Potterem ? – Zapytała nagle Muriel. Nawet nie zauważyłam, że Tonks była już w salonie i leżała na łóżku odwrócona do ściany. – Nie ma go. Jak tyko pokonał Voldemorta cała trójka, tu Ron i Hermiona też, gdzieś zniknęli…- Czy to może …- Nie, na pewno nie, cholibka – zagruchotał Hagrid – widziałem jak we troje się teleportowali, a wcześniej Harry coś szybko im tłumaczył i nie ma ich. Zadygotałam po raz kolejny tego dnia.- A reszta ? – Zapytała Luna, wysfobodzając się z uścisku Nevilla. – Są w drodze. Proszę pani – zwrócił się Hargid do Muriel – potrzebujemy trochę łóżek, obawiam się, że będą ranni. Kobieta przejęta tym, że w jej domu będzie gościła takich gości, od razu wyczarowała kilka dodatkowych pryczy i podreptała swoimi otyłymi nóżkami, do kuchni przygotować zupę, jak się dowiedzieliśmy z jej pomrukiwań pod nosem. Poszłam do salonu i stanęłam przy oknie. Słońce dość mocno jeszcze świeciło, ale mimo godziny 17.00 po południu, robiło się już ciemno i dośc nieprzyjemnie. Spojrzałam w niebo, chętna zobaczyć coś poza zwał chmur. Zamiast ujrzenia zbliżających się do domu postaci, zobaczyłam na szarym niebie złą twarz, narastającą gniewiem I nagle, tak po prostu nabrałam ogromnej chęci ucieknięcia z tego miejsca i zemścić się na śmierciożercach. Zabić Bellatriks, splunąć jej w twarz. .. Obejrzałam się za siebie i przymykając oczy obmyśliłam jak szybko i skuteczne wymknąć się spod kontroli reszty w domu. Zebrałam myśli i już nogą po cichutku ruszyłam ku drzwiom. Czy to miało być przeznaczenie losu ? Nikt mnie sie zauważył, nikt się nie obejrzał, byli pewnie tak pogrążeni w smutku, że nie obchodziło ich już nic. Zatem czym prędzej wybiegłam z domu i teleportowałam się na miejsce, gdzie przed kilkoma minutami rozgrywała się zacięta walka. Ledwo co dotknęłam stopami ziemii, już usłyszałam za sobą szyderczy śmiech. Nie zdąrzyłam się obejrzeć, gdy wymówiono moje imię :- Ginny . .. Weasley – zarechotała Bellatriks, a koledzy jej zawtórowali – wiedziałam, że tu przyjdziesz. Czas zakończyć tą sielankę. Zapadła taka głęboka cisza, że usłyszałam jak machnęła różdżką i pod nosem wyszeptała zaklęcie. Nie uratowałam się, nie zdąrzyłam, a tym razem niestety nikt nie przybiegł mi z pomocą…_____Tak to koniec tego bloga … Ginny prawdopodobnie nie żyje, bądź żyje. Zakończyłam tak by w każdej mojej nieodpartej chęci, mogłabym tu wrócić i kontynuować pamietnik–ginny, ale cóż, zmuszona byłam zakończyć jej opowiewieści. Pozdrawiam wszystkich, którzy nawet udawali, że czytają i dziękuję tym co ze mną byli, choć tego nie widać ^^ PA;**
-
# Zawiecha . znowu
to tak chyba zawieszamznowu bloga dlamojego następnego blogalink bedzie na samym dolea zawieszam tez dlatego ze zabardzo tego bloga mi sie nie chce prowadzic. bedzie go prowadziła dopiero moze po wakacjach myśle ze wam sie ten blog podobał. to dozobaczenia po wakacjach. życze miłych wakacji.
-
Ciężarny tata
Zauważam, że coraz więcej naszych znajomych ma dzieci. To znaczy są dopiero ciężarni albo całkiem niedawno urodziło im się dziecko. Liczba mnoga to wynik dziwnej tendencji.Dziwnej ale ja nie mam nic przeciwko. Chodzi o coraz częściej pojawiające się określenie u młodych rodziców „jesteśmy w ciąży”. Tak, tak. Zwłaszcza tatusiowie są dumni z tego, że mogą być w ciąży. Dziś zaczyna być modne „chwalenie się” ciążą w towarzystwie. Ale takie pozytywne. Tatusiowie są dumni jak pawie. Np.ja, gdy dowiedziałem się o potomku (jak się niedawno okazało – potomkini:)) od razu chciałem zadzwonić do wszystkich kumpli z informacją o moim,pardon, naszym szczęściu. Bo i moi koledzy od razu zaczęli się takimi momentami chwalić. I zaczyna się. Rozmowy o humorach żony (bo przecież w pierwszym okresie ciąży mogą być różne), wspólne szukanie rozwiązania by rozweselić i uspokoić swoją NAJUKOCHAŃSZĄ. Najczęściej wystarczy rozmowa. Dobrze jest,szanowny przyszły, bądź świeżo upieczony tatusiu poznać, co dokładnie dzieje się z Twoją żoną. Jak to zrobić? Najlepiej zaglądać na ten blog. Postaram się opisać kilka sytuacji. Bo na książki nie zawsze można liczyć. Tych poświęconym tatusiom niestety nie ma wiele. Tak jakby wychowanie dzieci było domeną wyłącznie kobiet. A przecież wszystko da się pogodzić. I pracę, i miłość do żony, i wychowanie dzieci.
-
słów kilka o ….
-Akular, co Ty robisz?- usłyszałam znienacka pytanie.
– jem śniadanie, a co?
– chciałam zapytać co robisz, żeby tak wyglądać? Znaczy jaką dietę stosujesz, bo przesadzasz i powinnaś ją zarzucić! Read the rest of this entry » -
;) HEj!!
Przepraszam że nie zajmowałam blogiem ale miałam trochę problemów z komputerem. Obiecuję że nadrobię zaległości.
-
Dziś o… OJCACH!!
Zgodnie z obietnicą zasiadłam do pisania kolejnej części bloga.
Ale najpierw oczywiście przeczytałam WSZYSTKIE posty. I powinnam chyba na kilka z nich odpowiedzieć.
Read the rest of this entry » -
Życzenia.
Ostatnimi czasy było ciężko, bo te święta i jakoś tak ogólnie niewesoło. Na szczęście wychodzimy na prostą, za co wszystkim dziękuję z całego serca, chociaż przeczyta to kilka osób, reszta pomocnych nawet nie wie, że taki blog istnieje
Wracając jeszcze do świąt… ich nieodłącznym elementem jest składanie życzeń, opłatek i te sprawy. Składanie życzeń rodzinie i przyjaciołom jest w porządku, ale zawsze miałam jakąś niechęć do składania ich znajomym z klasy czy nauczycielom. Po co te sztuczne uśmiechy? Odzywanie się do siebie życzliwie po raz pierwszy od kilku miesięcy?W tym roku było inaczej. Nie, nie zakochałam się, nie patrzę na świat przez różowe okulary, nie postanowiłam patrzeć optymistycznie na każdą gębę, której nie trawię. Zmieniło się otoczenie, ludzie, ale nie spodziewałam się, że będzie aż tak… wzruszająco?Wiecie, jakie to uczucie, kiedy usłyszy się ciepłe słowa od drugiego człowieka, takie prosto z serca? Myślę, a przynajmniej mam taką nadzieję, że każdy z Was (tak, Ty też ) doświadczył kiedyś takiego uczucia. Cudowne, prawda? Mimo tego wszystkiego, co mówią o tobie inni, są ludzie, którzy dostrzegają w twojej osobie pozytywne cechy, zachowania, a podczas składania życzeń mają okazję powiedzieć o tym wprost, być może zdobywają się na odwagę, aby przekazać coś, o czym nie wspomnieliby w zwykły dzień. Skutkiem tego płakałam.Na początku tylko tak trochę. PŻ. składała mi życzenia, i jako iż z PŻ. nie rozmawiam tak normalnie jakoś super-hiper-często, zdziwiłam się, że mówi o mnie takie rzeczy. Kiedy czułam już, że, jak by to powiedziała Nel, oczy mi się pocą, PŻ. zapytała, czy wszystko w porządku. Odpowiedziałam, że tak, jasne, tyle że zaraz się rozpłaczę.Pomyślałam sobie: no co ty, idiotko, nie będziesz tu teraz płakać przy ludziach!A później przyszła D. i zaczęła mówić, i mówić, i mówić… w pewnym momencie obie płakałyśmy jak bobry, pan U. trochę dziwnie na nas patrzył, chyba myślał, że coś się stało. W sumie to miał rację. Stało się! Nie podniosła mi się samoocena, ale zdałam sobie sprawę, że nie warto zmieniać się całkowicie, bo jedna czy kilka osób sobie tego życzy. Są inni, którzy wiedzą, jakim człowiekiem jesteś naprawdę, bo jesteś w stanie oddać im całe serce Taaak, wiem, że wyszło jak jakieś wypracowanie. Chciałam coś przekazać ale chyba nie za bardzo mi wyszło. -
19 nocia xd
Dziewiętnasta notkaxd
Dedykacja dla wszystkich tych, krórzy czekali na tą notkę;***
Read the rest of this entry » -
Geri Halliwell ,,Dzięki sławie zapomniałam o stracie ojca”
Sędzia tańca na lodzie Emma Bunton otrzymała od koleżanki z zespołu Victorii Beckham kilka sukienek aby mogła się w nich zaprezentować podczas show.34-letnia Baby Spice bardzo lubi projekty Vicky i jak sama przyznaje Posh zaopatrzyła jej garderobę swoimi sukienkami.,, Uwielbiam Vicky i to co tworzy ,byłam zachwycona gdy przesłała mi kilka pięknych sukienek. Są nie ziemsko piękne i bardzo dopasowane do każdej figury, czujesz się w nich tak seksownie i elegancko.Są wspaniałe.”(TŁUMACZENIE MYSPICEGIRLS BLOG) POSH SPICE
-
WESOŁYCH ŚWIĄT !!!
Hejcia !Jest u mnie Vercia !Zrobiłam nowy nagłówek bloga i odnowiłam trochę bloga, a wgl to ja nie wiem co się dzieje z moją photoską, bo ona się nie chcę znaczy napisy się nie chcą pod nią zrobić ,ale Vercia mi zaraz pomoże.I wgl ona też ma nowy wygląd www.prosiaki-morskie.blog.onet.pl Jak Wam się podoba new wygląd bloga ?
Wydarzenia
| P | W | Ś | C | P | S | N |
|---|---|---|---|---|---|---|
| « cze | ||||||
| 1 | 2 | 3 | 4 | 5 | ||
| 6 | 7 | 8 | 9 | 10 | 11 | 12 |
| 13 | 14 | 15 | 16 | 17 | 18 | 19 |
| 20 | 21 | 22 | 23 | 24 | 25 | 26 |
| 27 | 28 | 29 | 30 | |||